ÇOCUKKEN

biz çocukken,
bilyeli arabalarımız vardı
yokuş aşağı hızla sürdüğümüz
gürültüden rahatsız olan komşu teyzelerimiz
başımızdan boşalan sular... 14.11.2011

11.11.11 PALİNDROMU HASRET BİTTİ

Dün gece saat: 22.30 telefon çalıyor. Ben hayırdır inşallah derken eşim telefonu açıyor. Gece gelen telefonlardan çok korkarım, kötü bir haber alacakmışım gibi gelir bana. Babam arıyor sesi çok heyecanlı, ahizedeki konuşmasını ben oturduğum yerden bile duyabiliyorum. Size geliyoruz Susan aradı şimdi telefon etti ablamla kamerayla görüşeceğiz diyor. Susan benim yıllar önce Almanya’ ya işçi olarak çalışmaya giden halamın kızı. Tam yirmisekiz yıl dile kolay babamla halam birbirlerinin yüzlerini görmemişler fakat  sağlık haberlerini almışlar. Ben en son halamı gördüğümde on iki yaşındaydım. Susan’ da bizleri ilk defa görecek.
Kapının zili çaldı annem ve babam geldi. Bir sosyal paylaşım sitesinden Susan’ la iletişim kurduk. Herkes pc başında heyecan içinde, işte işte bağlantı kuruldu. Babam ve halam kamerada karşı karşıya...
Bizim ve onların evinde bir çığlık koptu.
Gözyaşları sel oldu.
Yirmisekiz yıllık hasret bu gece son buldu.
Halam yaşlanmış, saçları bembeyaz olmuş ama sesi hiç değişmemiş hala çocukluğumda, hafızamda kalan sesiyle konuşuyor. Eskilerden, yenilerden konuşuldu  pc başında kaç saat geçti bilmiyorum. O gün tarih bize sürpriz yaptı.  11.11.11 palindromu bize bunları yaşattı.

Suzan Kaya Oruç
12/11/2011