Bu ev yıkılmaya yüz tutmuşken şimdilerde restore edilmiş ve bizlerin beğeni ile gidip o tarihi mekanda arkadaşlarımızla, sevdiklerimizle güzel türküler, şarkılar dinleyip, çay içtiğimiz ruhumuzu dinlendirdiğimiz bir mekan olmuş.
Bazı mekanlar insana bağımlılık yapar ya işte öyle. Benim eskiye merakım ve aşkım ne zaman başladı bilmiyorum. Beklide hep vardı, çocukluğumda yaramaz bir çocukmuşum, öyle diyorlar. Annem beni susturmak için, pikabı ve plakları verirmiş önüme. Hatırlıyorum tek tek plakları pikaba takıp çalardım. Hiç sesim çıkmazmış o saatlerde. O plaklar üç yıl evveline kadar özenle saklandı. Taki annemler iki katlı müstakil evlerinden yol geçecek diye taşınıp, bir apartman dairesine taşınana kadar. Babam bir eskiciye vermiş plakları, ne kadar üzüldüm duyunca bilseniz.
Onlar benim çocukluğumun bir parçasıydı. O parçalar şimdi eskiciye verilmişti. Nasıl böyle bir hata yapmıştı babam. Eskiciden başka plaklar alırız dediler ama onların yerini tutmaz ki .
İşte o Acem Tekkesinde, ben çocukluğumda, o plakları dinlerkenki huzuru buluyorum.
Suzan Kaya Oruç
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder